OPĘTANIE
Dobrze.
Jackson był się pobawić.
Super-bohaterowie.
Ja byłem czarnym Power Rangerem.
A on Batmanem.
W porządku, Jake?
Tak.
Mogę o coś spytać?
Czas do łóżka.
- To ważne. - Chodź.
Mogę włożyć robaczki?
Piżama w robaczki jest na dole.
- Mogą być wozy strażackie? - Robaczki.
- Wozy strażackie. - Robaczki.
Dobrze. Zaraz wracam.
Scenariusz:
Czy to boli być nieżywym?
Reżyseria:
- Zwierzę. - Co znowu?
- Powiedzieć mu? - Chcesz umrzeć?
Twoja mętna od piwa sperma działa. Moja siostra jest w ciąży.
- Chciałaś, bym powiedziała. - Mówiąc "nie"?
- Chciałaś czekać, aż się urodzi? - Nie jesteś w ciąży.
Chyba
należą się gratulacje.
Nie dowiaduję się pierwszy?
To czarownica. Wystarczyło, że spojrzała.
Powiedz coś.
Niech to.
Coś innego.
No cóż...
Jest w 6. tygodniu. Dziecko urodzi się...
W czerwcu. Einstein był spod znaku Bliźniąt.
- Ta Szkotka z Garbage też. - Zanieś Jake'owi piżamę.
Jeśli poród się opóźni...
Przestań, bo wyrzucę cię przez okno.
- Idź pomóc Jake'owi z piżamą. - Też cię kocham.
Ekstra.
Już czas na drugiego dzieciaka. Sam miałem poruszyć ten temat.
- Czyżby? - Jasne.
Weźmiesz wolne.
- Nie stać nas. - Wezmę nadgodziny.
Nie chcę, byś znowu późno wracał. Wtedy do niczego się nie nadajesz.
Będzie dobrze.
Teddy znajdzie kogoś innego.
Boże!
Wybacz, zapomniałam. Nic dziwnego, że jesteś zły.
Wcale nie.
Jestem dorosły. Nie powinienem brzdąkać w jakiejś marnej kapeli.
Idę się przebrać. Włożę coś fajnego.
Kocham cię.
Jestem szczęśliwy.
Obiecuję, że niedługo przestanę być robolem.
To znaczy?
- Cały dzień obcinam kabelki. - Niedługo przeniosą cię do biura.
Jeszcze przed końcem roku.
Gdy się poznaliśmy, mówiłem ci wiele o swoich planach.
Chcę byś wiedziała, że to nie były tylko piękne słówka.
Mówiłem poważnie.
Nie wyszłam za ciebie,
bo myślałam, że będziesz sławny.
Podobał mi się twój tyłek w dżinsach.
Nie chciałem być sławny. Ale nie sądziłem, że będę taki...
Jaki?
Czy ja wiem? Zwyczajny.
Oby to była dziewczynka. Mam dość tych piłek.
Poza twoimi.
Myślicie, że będzie tam jakiś fajny, samotny facet?
- A jeśli na Viagrze? - Niech sobie będzie.
Cześć, Tommy.
- Co za dzień. - Masz.
Harry...
Znasz dziewczyny.
Podoba ci się tu?
- Wychowywałem się niedaleko. - To najlepsza dzielnica Chicago.
Sąsiedzi troszczą się o siebie nawzajem. To rzadkość.
Chcesz zostać burmistrzem?
- W parku znowu handlują prochami. - Co tu robi Lenny?
- Zaprosiłeś go? - Vanessa mnie zmusiła.
Gdyby sam przyszedł, to co innego. Ale zapraszać go!
Gdy ci poderżną gardło, nie przychodź do mnie.
Nie pociąga mnie.
Jestem za mało pijana.
Tego się boję.
Nie słyszeliście o operacjach w hipnozie?
Nie wierzę. Ci, którzy mówili, robili to... ot tak sobie.
To jak mogli być krojeni skalpelem, nie krwawiąc i nie czując bólu?
- Nie widziałaś tego. - Bzdury.
- Nie znasz innego słowa? - Niedowiarek.
Widziałam jak facetowi włożono pod hipnozą grubą igłę w ramię.
- Bzdury. - Zmyślasz.
Widziałam na zdjęciu ślad po igle.
Nie rozumiem, jak ktoś wykształcony może wierzyć w takie zabobony.
Jestem właściwie licencjonowaną hipnoterapeutką.
Właściwie? To znaczy, że nie masz licencji.
To, że nigdy nie ruszyłeś się z tej dzielnicy, nie znaczy,
że gdzieś tam nie ma czegoś, o czym nie wiesz.
Drzwi, których nie otworzyłeś. Rzeczy, których nie rozumiesz.
Dobra, udowodnij to. Zahipnotyzuj kogoś.
Mnie.
- Nie. - Czemu?
Jesteś wrogo nastawiony.
Wyglądam na takiego?
Tak.
Dzięki za świetną imprezę.
Dopiero się rozkręca. Zrób to.
- No, dalej. - Jesteś pijany.
- Nie. - Nie powinno się
hipnotyzować pijanego.
Rozśmieszasz mnie.
Błagam cię. Oświeć prostaczka.
Naśmiewasz się, więc nic z tego nie będzie.
Będę wykonywał polecenia. I tak się nie uda.
No...
Co się może stać?
Zgaście światło.
Odpręż się. Połóż wygodnie ręce.
Oprzyj się.
Rozluźnij.
Zaufaj mi. Dobrze.
Zamknij oczy.
Oczywiście.
Teraz słuchaj.
Wsłuchaj się w otaczające cię dźwięki.
Wyobraź sobie, że jesteś na widowni.
W kinie.
Jesteś sam.
To takie wspaniałe, stare kino.
Rozglądasz się. To ogromna, pusta sala.
Widzisz, że ściany są pomalowane
na czarno.
Fotele
mają czarne obicia.
Na tej czarnej sali
widzisz tylko jedną rzecz. Biały ekran.
Na ekranie są litery. Duże i grube.
Są niewyraźne, więc przybliżasz się do ekranu razem z fotelem.
Jest ci bardzo wygodnie. To twój ulubiony fotel.
Jesteś coraz bliżej. Wpatrujesz się w litery.
Jesteś odprężony. Twoje nogi i ręce są ciężkie i luźne.
Jesteś prawie w stanie przeczytać litery.
Zaczynasz je odróżniać. Napis brzmi: "Sen".
Sen.
Co to było?
Co?
- Nic ci nie jest? - Udawałeś?
Dziwaczna historia.
Brawo. Jesteś wśród 8% szczęściarzy.
- Masz łzy na policzkach. - Co ona mi zrobiła? Pić mi się chce.
Jakich szczęściarzy?
Tylko 8% populacji
daje się głęboko zahipnotyzować. Każdego można trochę,
ale nie aż tak jak jego.
Jak ręka?
- Co? - Wbiłam ci w rękę agrafkę
i poprosiłam, byś krwawił z jednej strony.
- I tak się stało. - Byłeś chętny do współpracy.
- Dziwne. - Tak było?
- Mówiłeś, że nie boli. - Powiedz coś więcej o Joey'm Luce.
O kim?
O chłopcu, który cię bił, jak miałeś 12 lat. Płakałeś i jęczałeś.
- Byłeś prześmieszny. - Cicho.
Wzruszyłem się.
Joey Luca. Nie myślałem o nim...
- Chodźmy już. Dziwnie się czuję. - Jasne.
Zamknij oczy.
Co się stało?
Przestań.
Jezu!
- Boże! - Co?
- Mam zwidy. - Co takiego?
Czekaj.
- Nie mogę. - Świetnie udawałeś.
Przestań. To było takie dziwne.
Wcale nie. Ale jeśli chcesz...
Czułem się tak, jakby ktoś mnie atakował.
- Dzięki. - Przepraszam. Ja...
Zaraz wrócę.
Szlag!
Jake...
Nie śpisz, tatusiu.
Wszystko dobrze?
Chyba tak.
Nie czuję się najlepiej.
Nie bój się tego.
- To były halucynacje? - Całe mnóstwo.
Zupełne kłębowisko myśli. Siedem zgłoszeń przed lunchem.
To pewnie skutki hipnozy.
Miałem potworny ból głowy i pragnienie.
Nie oglądaj filmu o potworach! Kim była ta kobieta?
Nie wiem. Może kiedyś ją spotkałem. Ale nie wyglądała znajomo.
- Przeleciałeś ją? - Żartujesz?
- Może chodziłeś z nią? - Zazdrosna o zwidy? Skutki ciąży.
- Zadzwoń do Lisy. - To wszystko przez nią.
Niech to odkręci.
- Szlag! - Nie przeklinaj.
Czekaj, muszę dojść do siebie.
Nie piłam jeszcze kawy.
Dobra. Pytasz, czy zostawiłam...
Sugestię posthipnotyczną. Wiem, jak to się nazywa. Zostawiłaś coś?
- Nic. - Nie kłam.
Obrażasz mnie. Znam się na rzeczy.
Dobra, chciałem się upewnić.
To było nieszkodliwe.
- Co? - Zadziałało?
- Co takiego? - Nie powiem.
Przysięgam...
Zawsze mówiłam, że powinieneś mieć bardziej otwarty umysł.
Powiedziałam: "Po przebudzeniu twój umysł będzie otwarty.
Jak otwarte drzwi. Gotowy na przyjęcie nowego".
- I jak to działa? - Wcześniej tego nie mówiłam.
- Coś się stało? - Jezu!
Spokojnie. Otworzyłam drzwi. Terapeuci to robią.
To uwalnia przytłumione wspomnienia, uśpione zdolności...
Dobra. Pa.
Dość rozmów.
To ja.
Zadzwoń. Mogłabyś posiedzieć z Jakiem
- w piątek? - Powiedziałem mu.
Jak ma na imię? Dobrze.
Poprosiłabym babcię, ale będzie gderać. Dzwoniłam do wszystkich.
- Nikt nie może. - Zadzwoń do Vanessy.
- Zapytaj Vanessę o Debbie. - Oddzwoń, pa.
- Debbie to ich opiekunka do dzieci? - Tak.
Świetny pomysł. Oby była wolna. Skąd o niej wiesz?
Od Samanty.
Vanessa? Wychodzicie w piątek?
Cześć, jestem Debbie.
Kozak.
Tom Witzky.
- Witaj. - Cześć.
Dzięki, że przyszłaś. Jake śpi. Zwykle się nie budzi.
Ma twardy sen. Nie będziesz miała kłopotu.
Śpi na górze, kuchnia jest tam.
Częstuj się. Siadaj.
Tu słychać to, co dzieje się na górze.
- Włączyć ci kasetę? - Mam książkę.
Wrócimy
przed północą. - Dobrze.
Wezmę płaszcz i idziemy.
- Gotowy? - Prawie.
Skąd ją wzięłaś?
To znajoma Vanessy. Jest w porządku.
- Znowu głowa? - Za dużo kofeiny.
Chodźmy.
Pa.
Ten Damon nieźle sobie radzi.
Dobrze rzuca, ale w footballu
trzeba jeszcze chcieć biegać.
Zawsze tak było.
- W co ty grywałeś? - Głównie na pianinie.
Chcesz?
Jestem stronniczy, ale mój syn ma świetny sezon
i nikt tego nie widzi. Gdyby dostał piłkę, pobiłby rekord.
Jezu!
Czemu ich nie polizałeś?
Frank twierdzi, że facetowi stoi 2 i pół godz. dziennie.
Jemu 3 i pół.
Po co mi powiedziałaś?
Pewnego dnia weźmie spluwę i strzeli mi w tyłek.
Wsadziłby do talerza z zupą, gdyby była ciepła.
- W porządku? - Tak.
Zajdzie dalej niż ja. Spójrz, jak walą na mecz.
Wyprzedził mnie w wieku 14-tu lat. Pośpieszcie się tam!
Przestraszyłaś mnie.
Ona jest na dole.
Nie wiem. Nie widziałem jej.
Jake?
- Co jest? - Coś się dzieje.
Samanta mówi, że tam, gdzie jest, jest ciemno.
Kto?
Samanta.
Rozmawiałeś z nią?
Tak.
- Kiedy? - Cały czas.
Gdzie?
Tu, w domu.
To nieprawda.
DALEJ WILKI
- Kłamiesz. - Wcale nie.
- Samanta tu była?! - Boli.
- Była tu?! - Puszczaj.
Pójdziesz ze mną.
Zabiera go.
Zostaw mnie!
Jake!
- Co jest? - Zabrała go.
Opiekunka go zabrała.
Nie ma go.
- Dokąd biegniesz? - Nie wiem!
Jest tam.
POCIĄG PODSTAWIONY - Jake!
- Tatuś! - To on.
Czekaj!
Stój!
Oddaj go.
Gdzie ona jest?! Mów!
- Zostaw ją. - Mów!
- Spokój! W porządku? - Ona
- porwała naszego syna. - Jest twój?
- A Samanta? - Pytam o niego.
- Nie jest twój. - Ja wyjaśnię.
Mówię do niej.
- To twoje dziecko? - Nie.
Miała z nim posiedzieć...
Za to, co zrobiłaś, grozi więzienie.
- Gdzie chciałaś go zabrać? - Nigdzie.
- Po co przyszłaś na dworzec? - Pożałujesz.
Bo ja tu pracuję. Jestem jej matką.
- Co? - Spytajcie
ich o Samantę!
- O kogo? - Moją córkę.
- Uciekła pół roku temu. - Została porwana.
- On mówił, że ją widział. - Zgłosiliśmy jej zaginięcie.
- Prowadzą śledztwo. I nic. - Mówi, że z nią rozmawia.
W jego domu! To ona?!
- Nie zbliżaj się! - Patrz!
- Puszczaj! - Popatrzcie.
To niedorzeczne.
Niech pani spojrzy.
Nigdy jej nie widziałam.
A pan?
Przykro mi. Nie widziałem jej.
- Nie! Oni kłamią! - Wnosicie skargę?
- Nie. - Tak.
- Co? - Zapomnijmy o tym.
Chodźmy do domu.
Odbiło ci? A jeśli zrobi to komuś innemu?
- Widziałem ją. - Kogo?
Samantę. Widziałem ją u nas na kanapie.
Czemu zatrudniłaś Debbie?
Nie mogłam nikogo znaleźć, dzwoniłam i Jake powiedział...
Jake, pamiętasz naszą rozmowę w kuchni?
Szukałam opiekunki, a ty powiedziałeś,
że wiesz o Debbie od Samanty. Pamiętasz?
Mama zadała ci pytanie.
Rozmawiasz z Samantą?
Pamiętasz, co...
Nie zadawaj mu tyle pytań. Mów do mnie!
Co powiedziałeś?
- Nic. - Użyj jeszcze raz tego głosu.
No, zrób to. Chcę usłyszeć ten głos.
No, dalej. Powiedz coś tym głosem.
- Wiem, że potrafisz. - Nie rób tego.
Jak to zrobiłeś? Przestań. Wiem, że potrafisz.
- Zobaczymy, co jest w telewizji. - Rozmawiam z nim.
- O co chodzi?! - A jak myślisz?
Próbuję porozmawiać z dzieckiem.
- To nie rozmowa dla pięciolatka. - Nie bój się.
- Niby czemu? - On mi to powiedział.
To się stało tutaj. Tu ją widziałem.
Usiadłem, wziąłem pilot, oparłem się i się pojawiła.
Miała długie włosy? Tak?
Proszę cię!
Nie widzisz jej? Tylko ją słyszysz? Tak właśnie jest?
Przestań!
Chcę ją przywołać. Może, jeśli będę cierpliwy...
Pogadaj z nią.
Pomóż mi.
- Co z tobą? - Przestań!
Nie chcę o tym mówić. Mamusia się boi.
Daj głośniej.
- Co? - Głośniej.
Tom jest w niezłej formie. Burknął przemiłe powitanie.
Jednosylabowe. Ale wszystko gra. Może powinien zażyć trochę litu.
Jestem okropna. Wybacz.
Co ci jest?
Mam chatę, wikt i pensję.
Ale wcześnie wstajesz.
Jak przejdę na emeryturę, będę miał dość odłożone.
Zostanę właścicielem dwóch domów, a za 5 lat trzech.
Cześć.
Co wiesz o Samancie Kozak?
Czemu to nazwisko brzmi znajomo?
Szatynka, 17 lat. Kiedyś tu mieszkała.
Tak.
Pamiętam. Kurt!
Chodź tu.
Nic mi nie mówi. Chodź!
Znasz córkę Kozaków?
- Debbie? - Tę drugą. Samantę.
Tę przygłupią?
Uciekła.
Pamiętam. Czemu pytasz?
Po prostu...
...wiele o niej myślałem.
Czemu?
Jej siostra zajmowała się Jakiem.
Wyszedł pierwszy raz od tygodnia. Nie chodzi do pracy.
Sypia po 12 godzin. Jeśli nie wróci do pracy, wywalą go.
- Nie oddala się od kanapy. - Czemu?
Bo ona mu się tam ukazała.
Nie dziwię się, że to inna kobieta. Tyle że nieżywa.
Mówimy o duchu, prawda?
Zmyła się w... marcu, z jakimś czarnym.
Mieszkała w naszym domu?
Nie. Jesteście pierwszymi lokatorami.
Tak jakby Tom i Jake należeli do prywatnego klubu.
Coś sobie szepczą, a jak wchodzę do pokoju, milkną.
Wiesz co?
Wynajmij przystojnego księdza, który wskaże ci drogę.
Żartuję, ale nie do końca.
Dokuczam Tomowi, ale jesteście świetną parą.
Zrób coś.
Poszukaj pomocy, dowiedz się, czemu to wszystko się dzieje.
Nie jesteś pierwszą, która musi ratować rodzinę wariata.
Tom nie zwariował.
Ależ tak.
- Chociaż stał się interesujący. - Najnowsze wiadomości. 211 jardów
w piątek.
Razem 894 jardy,
a zostały 2 mecze. Potrzebuje 1 06 jardów, po 53 na mecz.
Ma to jak w banku.
A ty ją znałeś?
- Kogo? - Tom pytał o dziewczynę Kozaków.
- O tę, która uciekła. - Tę przygłupią.
Nie używamy tego słowa.
- Była powolna. - "Przygłupia"?
Zamknij się,
albo sam zamknę ci mordę.
Zawsze ktoś musi popsuć zabawę. Nigdy nie może być miło.
Poszłam do parku z Jakiem. M.
Frank? Co tu robisz?
Chcą cię zabić.
Ciebie i Maggie.
- Czemu to powiedziałeś? - To porządna dzielnica.
Dobrze się czujesz?
Sheila w domu?
Pójdę sprawdzić. Dobrze?
Proszę.
- Cześć. - Mama w domu? Tata...
Chcesz zobaczyć, co mam?
Jasne.
Należy do taty?
Nie dzisiaj. Podejdź tu.
- Odłóż broń. - No, dalej.
- Podejdź. - Spluwy mnie denerwują.
To zobacz tę!
Nie!
Nie bądź tam.
Boże.
Poszłam z Jakiem do parku. M.
Frank?
Adam, otwórz drzwi!
Boże.
Pomocy!
Jestem na jawie czy śnię? Ratunku!
Boże. Moje dziecko.
Żyje?
Wezmę go na spacer.
Cześć.
Posłuchaj. Piękna muzyka.
Poczekaj.
Nie powinniśmy tu być. Chodź.
Ale fajnie.
Chodźmy na lunch.
- Mamo, co to? - Zaraz zobaczę.
Jakiś kamień.
- Albo medal. - Chyba tak.
Służył w...
Wszystko w porządku?
Jak najbardziej.
Mamy sobie pójść?
Nie musicie. Naprawdę.
To dobrze. Do widzenia.
Chłopak ma niezwykłe oczy.
Prześwietla nimi.
Ale pani nie.
Może tatuś?
Nie są jedyni.
Niech tatuś wpadnie do mnie wieczorem.
Może się czegoś dowiedzieć.
Pa, Jake.
Pa, Neil.
Ma na imię Neil.
Spróbuj tak.
Skąd to znam?
- Wrócę zaraz po kinie. - Znam to. Znam.
Nie wrócę późno.
"Pa, mamo. Pa, Maggie".
Dobry wieczór. Chyba się zgubiłam. Szukam Neila.
Słucham?
Cholera!
Szukam Neila.
Proszę zaczekać.
Nie znam jej.
Co pani tu robi? Miał przyjść ojciec chłopca.
Nie przyjdzie.
Zabiłby mnie, gdyby wiedział, że tu jestem. Świruje.
- Co jest? Zamknij drzwi. - Oni też.
- Nie mogę pani wpuścić. - Kto to?
To nie cyrk.
- Zamknij drzwi! - Niech pani idzie.
- Miał wypadek? - Nie.
- Dziecko umarło? - Nie.
- Zabił? - Był w hipnozie.
- To jest powód? - To przychodzi
i odchodzi. Jedni mają to 5 sekund, inni całe życie.
On wszystko odbiera. Nie może tego zatrzymać ani spowolnić.
Nawet tego nie rozumie.
Jakby był w tunelu z latarką, która świeci z przerwami.
Widzi coś, ale za krótko, by wiedzieć co.
Wie tylko, że to jest.
- Jake też? - Pani syn?
Ma lepszą latarkę.
Wie, czego on chce?
Kto?
Widział ducha.
- O co go poprosił? - Nie prosiła o nic.
Może nie słuchał. O coś prosiła.
Teraz czeka i wścieka się, że on tego nie robi.
Jeśli nie spełni jej prośby, ona nigdy nie odejdzie.
Zabij ją!
Nie ma mowy.
Proszę. Tylko 5 minut.
- Tylko 5. - Ani jednej. Nie złość cię.
Masz koszmary, gdy to oglądasz.
- To nie fair. - Jestem okropna. Wezmę kąpiel.
- Poczekasz? - Dobra.
Skąd znam tę piosenkę?
Znam ją.
Ale zimna.
Nie chcę rozmawiać.
Tom, chyba piec zgasł.
Zapalisz go?
Sama to zrobię.
Powiedziałem "nie".
Niech to.
Tom?
Proszę cię.
- Co się stało? - Wystraszyłaś je.
ZAGINĘŁA!
Zahipnotyzuj mnie znowu. Chcę się uwolnić od tych zwidów.
- Natychmiast! - Wejdź. Poznaj Claritę.
Cześć. Przepraszam.
Myślisz, że mogłabyś... Może?
Tak.
Wiem.
Dzięki.
Zwolnij trochę. I uzbrój się w cierpliwość.
Muszę się do czegoś przyznać.
Ja, my...
Właśnie wypaliłyśmy jointa.
- Jestem trochę nabuzowana. - Posłuchaj.
Słuchaj!
Masz zamknąć te drzwi, które otworzyłaś w mojej głowie.
- Teraz! - Dobrze. Zrobię to.
Zamknij oczy.
Skoncentruj się tak, jak ostatnim razem.
Wsłuchaj się w otoczenie, w swój oddech.
Spójrz od tyłu
na powieki. Widzisz coś? - Przejdź do rzeczy.
Dobrze.
Jesteś z powrotem w kinie.
Jest bardzo ciemno.
Widzisz tylko jedną rzecz. Biały ekran.
Skup się na nim. Przybliżasz się do niego.
Na ekranie są litery.
Duże i grube.
Ale są niewyraźne, więc zbliżasz się do nich.
Ktoś tu jest.
Sala jest pusta.
- Jest tu ktoś jeszcze. - Jesteś sam.
Nie jestem.
- Twoje stopy są rozluźnione... - Nie mogę oddychać.
- Twoje ręce są ciężkie. - Powietrza.
Spójrz na ekran. Popatrz.
Czytaj.
Widzisz litery.
Spójrz na ekran!
KOP
Co się stało?
Dobrze się czujesz? Lepiej usiądź.
Działo się coś okropnego. Miałeś straszną minę.
Chcesz piwa? Co to było?
Mam kopać.
Cześć!
Jest tu kto?
Co za bałagan.
Ciekawe.
Dobrze...
- Cześć, kotku. Co robisz? - Tata kazał mi kopać.
Fajnie.
Tom?
- Przestraszyłaś mnie. - Ja - ciebie?
Co robisz?
- Mam kopać. - Jak to?
- Mam kopać. - Kto ci kazał?
Rozumiem. A co robi Jake?
Pomaga.
- Czemu to robisz? - Woda zmiękcza ziemię.
Możesz na chwilę przestać?
Odwróć się
i spójrz na mnie! - Czego nie rozumiesz? Mam kopać.
- Czemu? - Szukam.
Czego?
Pytanie nie brzmi "czego". Oboje to wiemy.
Pytanie, na które, jak widzisz, w pocie czoła,
szukam odpowiedzi,
brzmi "gdzie?".
Nie martw się.
- Tam jej nie ma. - Dzwonię na policję.
I co im powiesz?
Wypróbuj to na mnie.
Chcę to usłyszeć.
Coś jeszcze?
Chodź do domu, pogadamy. Nie jesteś sobą.
To takie typowe!
Co mam zrobić?
Wejść do środka, usiąść przed telewizorem, pić piwo,
póki nie zasnę, by jutro robić dokładnie to samo? I pojutrze,
popojutrze... - Cicho!
I następnego dnia, i następnego, aż w końcu...
złapię się za pierś i umrę?
To jest najważniejsza rzecz,
jaka mi się przytrafiła. To jest... najważniejsza rzecz,
jaką w życiu zrobiłem.
W całym, głupim życiu. A ty chcesz, bym przestał?!
Nie przestanę! Nie ma mowy!
Znam cię 8 lat. Nigdy tak do mnie nie mówiłeś.
Nigdy. Jeśli zrobisz to jeszcze raz, przysięgam...
Mówisz, że jesteś zwyczajny i masz głupie życie.
Wiesz, co to znaczy?
Że nasze życie jest głupie. Ale ja tak nie uważam.
Więc jak mam się czuć, do cholery?
Pijesz?
Przykro mi.
Nie jest mi przykro.
- Od kogo? - Od brata. Babcia jest w szpitalu.
Nie, ona...
Co?
Nic.
Co się stało?
Steve, przepraszam, byliśmy zajęci. Miałam... Co?
Tak?
- Jak mi idzie? - Świetnie.
Tak mi przykro.
Wiedziałeś.
- Prawda? - Kiedy pogrzeb?
W niedzielę.
Jedźmy jak najszybciej.
Mam jechać z tobą?
Będzie twoja rodzina.
Czy chcę, byś pojechał na pogrzeb mojej babci? Ona mnie wychowała.
- Nie chcesz jechać? - Jestem raczej zajęty.
800 dolarów. Niech to szlag!
Narzędzia.
To wynajęty dom.
- Halo? - To ja.
- Jak się masz? - Dobrze.
- A rodzina? - Są pijani. Kłócą się.
Powinienem był pojechać. Jestem dupkiem.
- Masz swoje zalety. Co u ciebie? - Dobrze. O wiele lepiej.
Wszystko jest w porządku.
Już nie kopiesz?
Nie. Jest w porządku.
Wybacz. Nie powinnam była cię zostawiać.
Zasłużyłem na to.
- Przyjedź tu. Dojedziesz w godzinę. - Nie mogę.
- Czemu? - To służbowa furgonetka.
- To ja przyjadę. - Nie rób tego. To szaleństwo.
Muszę kończyć.
Podjadę i zatrąbię. Pa.
- Gotowy? - Boję się jechać. Chcę tu zostać.
Czemu się boisz?
Z powodu piórek.
Jakich piórek?
Nie wiem. Widziałem je.
- Popilnuję go. - Bądź grzeczny.
Mamo, poczekaj!
Zapomniałaś tego.
Cześć.
Posłuchaj...
Co?
Podejdź. Nie słyszę.
- Mówisz do mnie? - Chcę ci coś pokazać.
Chcesz pokazać coś mnie?
Nikogo innego tu nie widzę.
- Co to? - Niespodzianka.
Wspaniała. Nie uwierzysz.
Chodź. Strasznie zimno.
- Szczęśliwego dnia św. Patryka. - Gdzie niespodzianka?
- Nie masz? - Mam.
- Napij się. - Mam dość.
Pij, dupku.
- Nie ma niespodzianki. - Jest.
- Chcemy się z tobą zaprzyjaźnić. - Tak?
- Niby czemu? - Spójrz na siebie.
Patrz. Możesz zdjąć kurtkę.
- Napijesz się? - Nie wolno mi.
Nigdy nie łamiesz zakazów?
Ja łamię.
Gorąca z ciebie sztuka.
Zaprzyjaźnijmy się.
Możesz mnie pocałować.
Nie tak.
Dobrze.
- Chcę do domu. - Nie teraz.
Będę twoim przyjacielem.
- Nie chcę. - Bądź miła.
- Popatrz na jej język. - Nie ma mnie tu.
- Nigdy nie widziałem trupa. - Nie mogę tu być.
- Ohyda. - To niemożliwe.
Zakryłeś jej twarz plastikiem.
Co teraz?
Co z Adamem?
Może przeżyje, może nie.
Sheila jest w szpitalu.
- Też tam jadę. - Frank...
Przykro mi. Wiem, czemu Adam do siebie strzelił.
Muszę zawiadomić policję. Nie chcę, byś dowiedział się od nich,
ani by Sheila przeczytała o tym w gazecie.
Masz prawo wiedzieć pierwszy.
O czym ty mówisz?
Chodź.
Poczekaj.
Oby to było ważne.
Szybciej.
Jak ją znalazłeś?
Czy to ważne?
Nie wiesz, czy to byli Adam i Kurt.
Wiem.
Nie masz...
Mówisz jak świr. Wszyscy to potwierdzą.
To tylko ciało, a nie dowód.
Ma... w ręce czyjeś włosy.
Sprawdzą czyje.
Frank...
Musimy zawiadomić gliny.
Co mieliśmy zrobić?
To był wypadek.
Kiedy chłopcy nam powiedzieli, ona już nie żyła.
Stało się. Nie można było nic zrobić.
Ale oni mieli... wszystko
przed sobą.
Więc co mieliśmy zrobić?
Kogo chcesz zastrzelić?
Niech to szlag.
Chodź na górę. Pogadamy.
Żyję z tym od pół roku.
Cholerne 6 miesięcy!
Myślisz, że coś, co powiesz, zrobi jakąś różnicę?!
- Wynoś się! - Nie.
No już!
Wynocha!
Cześć.
Niezła ulewa.
Na to wygląda.
Masz chwilkę?
Jestem zajęty.
To ważne.
Nie mam czasu na rozmowy.
Jezu!
Ale pada.
Mówiłem,
że nie mam czasu.
- To nie stodoła. Zamknij drzwi. - Może zadzwonię później.
Mamy tu problem.
Jak to?
Co robisz z moim domem?
Słyszałem walenie. Przyszedłem sprawdzić.
Ale zrobiłeś demolkę.
Co z tobą?
Wszystko doprowadzę do porządku. Chciałem naprawić główną rurę.
Strasznie ciekła, a nie mogłem dostać się do niej inaczej.
To znaczy spod domu.
Czyżby?
Dużo zniszczeń?
- Trochę. - Mogę się rozejrzeć?
Jasne. Nie krępuj się.
Lepiej pokaż,
gdzie.
Sami zobaczycie.
Muszę iść.
Omal boję się popatrzeć. Pij.
Szybko.
Główna rura nie biegnie pod domem.
Teraz to wiem.
Szlag.
Na dywan z nim.
Nie patrz. Przekręć go.
Szybko!
Z drogi.
Tom?
Jesteś tu?
Szlag.
Chcieli cię zabić.
Ciebie i Maggie.
- Jesteś cała? - Tak.
Morderstwo z zimną krwią.
Nie mogłem do tego dopuścić.
Nie tu.
To porządna dzielnica.
PRZEPROWADZKI
Jake...